Poniżej artykuł z gazety Druva z regionu Cēsis i Vidzeme.

Głośni, radośni i pełni ruchu

W rodzinie Sniedze Gaštolas-Kalniņy i Edgara Kalniņsa dorasta troje dzieci: córka Šarlote ma jedenaście lat, Ralfs sześć, a najmłodszy syn Edgars trzy. Najstarsze i najmłodsze dziecko urodziły się chwilę przed świętem 4 maja, urodziny Šarlote są 2 maja, a Edgara – 3 maja.

Maj – rodzinne święta

W rodzinie 4 maja na stole pojawia się uszyty przez Sniedze biały obrus i domowe ciasto z twarogu. Z państwowych świąt rodzinie najbliższe są urodziny Łotwy, 18 listopada, a także 11 listopada. Wtedy zapalają świeczki zarówno w parku przy zamku w Cēsis, jak i na podwórku domu wielorodzinnego, gdzie z świec układa się też kontur Łotwy.

Majowe dni świąteczne najbardziej kojarzą się z rodzinnymi jubileuszami. Šarlote przyznaje jednak – to nietypowe, że teraz w tym czasie urodziny ma nie tylko ona, ale też brat: “Urodziny organizujemy na różne sposoby, wspólnie, ale też osobno. Lubię świętować zarówno z przyjaciółkami, jak i z rodziną. Bardzo fajnie, że urodziny są wiosną. W jednym roku można było nawet otworzyć sezon kąpielowy.”
Mama Sniedze ocenia, że zwykle święta można planować na większą skalę, bo dziecięce jubileusze zazwyczaj wypadają w weekendy: “Dzięki temu możemy zaplanować przyjęcie zarówno dla dorosłych, jak i dla dzieci, a także dla krewnych z Rygi. Wszystko jesteśmy w stanie zdążyć. Moje przygotowania do świąt zaczynają się z wyprzedzeniem. Jestem krawcową, chcę uszyć coś განსაკუთრólnego dla jubilatów albo dla nas wszystkich.”
Šarlote najbardziej lubi obchodzić urodziny w domu. Okazuje się, że ma to bardzo praktyczny powód: “Bardzo lubię dostawać prezenty. Jeśli jedziemy w podróż, to prezentem jest wyjazd, ale jeśli świętujemy w domu, rodzice przygotowują prezent właśnie dla mnie.”

W rodzinie świętuje się zarówno dziecięce dni świąteczne, jak i chętnie odwiedza się krewnych z okazji świąt, dlatego często weekendy upływają na świętowaniu właśnie któregoś z jubileuszy. Tata Edgars mówi: “Ponieważ jest tyle świętowania, to Sniedze i ja czasem nawet specjalnie nie obchodzimy swoich imienin. Dzieciom chętnie świętujemy zarówno urodziny, jak i imieniny, tak samo wszyscy razem Wielkanoc, Jāņi i Boże Narodzenie, zawsze zaznaczamy też 1 września i koniec roku szkolnego.”

Sklep nazwany imieniem córki

Sniedze i Edgars pracują we własnym internetowym sklepie z tkaninami, który nosi imię córki – “Šarlotes audumi”. Okazuje się, że firma została zarejestrowana również w maju – 12. dnia, bo czekając na trzecie dziecko, Sniedze postanowiła, że chce otworzyć własny sklep.

Córka cieszy się, że sklep nazwano jej imieniem, i zachęca, by mama opowiadała o tym tym, którzy przychodzą do sklepu. “Czuję się bardzo wyjątkowo, że sklepowi nadano moje imię” – mówi dziewczynka.
Šarlote chętnie pomaga rodzicom, powierzono jej wycinanie próbek tkanin, stawianie na opakowaniach pieczątki “Šarlotes audumi”, a czasem pomaganie w pakowaniu zamówień. To też okazja, by zarobić kieszonkowe. Dziewczynka, obserwując pracę rodziców, zaczęła myśleć o własnym biznesie, ale choć tego lata planuje uszyć sobie własną sukienkę, przedsiębiorczość najpewniej nie będzie związana z szyciem.

Brat Ralfs zawsze postrzegał sklep jako sklep siostry, tak też go nazywa. A rodzicom mówi, że jemu też potrzebny jest własny sklep, bo on również chce coś sprzedawać. Mama zdradza, że pomysły na to, czym chciałby handlować, były różne: lego, rowery, a także słodycze.

Chętnie spędzają czas razem

Sniedze i Edgars są razem niemal przez cały dzień – w pracy i w domu. Šarlote lubi, że rodzice pracują razem, można spotkać oboje naraz, jednak zastanawia się: “Ale jeśli są cały czas razem, to może też częściej się kłócą.” Tata Edgars ocenia jednak, że oboje z żoną bardzo dobrze potrafili podzielić obowiązki w pracy: “Ja bardziej zajmuję się stroną internetową, programowaniem, żona zamówieniami, kontami w mediach społecznościowych i szyciem.”

Edgars uśmiecha się też, że wszyscy w rodzinie są temperamentni, więc i głośni: “Biorąc to pod uwagę, a także to, że w sklepie aż mieni się od kolorów tkanin, w domu ściany są neutralnie białe, żeby nie potęgować ochoty do bycia aktywnym.” Córka śmieje się, że słychać ich z czwartego piętra aż do pierwszego. Sniedze zastanawia się, że wszyscy są głośni, radośni i pełni ruchu: “Nie mamy nawet czasu obejrzeć jakiegoś filmu, bo gdy tylko topnieje śnieg, jesteśmy na zewnątrz, jeżdżąc na rowerach albo spacerując. Dajemy się ponieść swobodnemu rytmowi dnia, bez sztywnego grafiku, gdzie i kiedy trzeba być. Także te Święta Wielkanocne spędziliśmy w lesie, rozpaliliśmy ognisko, piekliśmy mięso.” Nie zabrali ze sobą drewna, ale udało się rozpalić ogień również z zebranych gałęzi, mimo że były mokre.

Sniedze przyznaje: “Jeśli mam wybrać – sprzątać dom czy wyjść z rodziną na zewnątrz – wybieram to drugie. Ale najzabawniejsze jest to, że gdy jesteśmy w domu, wszyscy zwykle jesteśmy razem na jednym metrze kwadratowym. Jeśli ktoś gotuje, reszta też jest w kuchni, jeśli ktoś siedzi na kanapie, to cała rodzina też tam jest – nawet kot i pies.”

Rodzinną pasją jest też gotowanie. Niedawno kupiono książkę z przepisami “Našķoties ar Zani”, teraz eksperymentują, przygotowując różne potrawy, najbardziej słodkości: pieczoną “Saldą brunete”, inne ciasta, gofry, próbowano też zrobić czebureki. Czasem organizowane są wieczory tematyczne, kiedy na przykład próbują różnych serów – opowiada Edgars. Był też czas pizzy, gdy sami przygotowywali do niej ciasto. Od czasu do czasu, gdy w szkole wcześniej kończą się lekcje, Šarlote i bracia coś przygotowują dla pozostałych.

Myśląc o rodzinie, Edgars dochodzi do wniosku: “Przez te lata się zmieniliśmy, wszystko, czego doświadczyliśmy, doprowadziło właśnie do tego, że mamy własny biznes, a z dziećmi jesteśmy elastyczni – nie planujemy wszystkiego sztywno, tylko poddajemy się temu, co się dzieje. Tak czujemy się wszyscy najlepiej.”

Autorka tekstu: IVETA ROZENTĀLE / 05-05-2023

Publikacja: http://edruva.lv/skali-dzivespriecigi-un-kustigi/